Minął właśnie Rok Mieczysława G. Bekkera, polskiego uczonego, który rozsławił nasze miasto i kraj w świecie jako twórca systemów jezdnych łazika księżycowego, użytego w misjach kosmicznych NASA. Rok 2026 będzie należał do Andrzeja Łaskarza, biskupa poznańskiego, ambasadora Polski w świecie, który zmienił oblicze dyplomacji, już w średniowieczu. To kolejna wielka postać, którą będziemy poznawać na nowo, a która poniosła imię Gosławic i Konina w świat. O tym, że warto o niej mówić, pisać, dyskutować – rozmawiali zebrani w IAK Dom Zemełka przedstawiciele Miasta, radnych, instytucji miejskich, organizacji pozarządowych, dziennikarze i młodzież. Spotkanie odbyło się 8 stycznia.
Duchem, który poruszył temat zapomnianego niesłusznie biskupa, jest koniński badacz dziejów, Jerzy Łojko, który powiedział, że słynny dyplomata jest jego miłością od 1971 r. Teksty o Łaskarzu ukazywały się na przestrzeni lat w „Rocznikach Konińskich”, do których odsyłał młodych ludzi szef Archiwum Państwowego w Poznaniu, oddział w Koninie – Piotr Rybczyński. W 2014 r. odbyła się sesja naukowa poświęcona biskupowi Łaskarzowi, prowadzona przez prof. Tomasza Jurka, w której wykłady wygłosili Tomasz Gidaszewski z Instytutu Historycznego PAN w Poznaniu („Biskup poznański Andrzej Łaskarz. Pomiędzy Koninem a Rzymem”), dr Paweł Dembiński (o poznańskiej kapitule katedralnej w czasach Andrzeja Łaskarza), Adam Kozak (obaj IH PAN Poznań; o kancelarii i dokumentach biskupa poznańskiego Andrzeja Łaskarza) oraz Jerzy Łojko (nt. dziedzictwa kulturowego po Łaskarzu). W 2016 r. Wydawnictwie Miejskiej Biblioteki Publicznej Setidava ukazała się książka „Andrzej Łaskarz. Dyplomata, duchowny 1362-1426”.
Kim był Andrzej Łaskarz?
Wywodził się z Gosławic. Jego nazwisko brzmi także Laskarz lub Łaskarzyc, herbu Godziemba (można z nim wiązać herb z fryzu heraldycznego w kaplicy św. Jakuba Apostoła zw. Starszym znajdującego się w pocysterskim opactwie w Lądzie nad Wartą). Był synem Łaszcza, łowczego konińskiego, spowinowaconym z rycerzem Zawiszą Czarnym. Był prepozytem włocławskim (od 1392 r.), kanonikiem płockim, krakowskim, wrocławskim i poznańskim. Dziekanem krakowskim został w 1413 r. W maju 1414 r. wybrano go na biskupa poznańskiego, a w listopadzie tego samego roku wyjechał z delegacją polską na sobór.
Był dyplomatą, doktorem prawa Uniwersytetu Padewskiego (1405 r.), a nade wszystko jednym z architektów polskiej polityki zagranicznej w dobie średniowiecza, który wprowadził Królestwo Polskie na arenę polityczną ówczesnej Europy. Znajdował się w ścisłym gronie doradców króla Władysława Jagiełły, był kanclerzem królowej Jadwigi. Na Soborze Powszechnym Piętnastej Konstancji w l. 1415-1418 wystawił Polsce znakomite świadectwo. Odbywał liczne poselstwa do Węgier, państwa zakonnego w Prusach, Czech, Rzymu, Pragi, Heidelbergu, Padwy, Pizy czy Ziemi Świętej. Wraz z kasztelanem kaliskim Januszem z Tuliszkowa, rektorem Uniwersytetu Krakowskiego Pawłem Włodkowicem, bliskim krewnym archidiakonem gnieźnieńskim Mikołajem Kiczką, znanym jako rektor Uniwersytetu w Padwie (1418 r.), z rycerzem Zawiszą Czarnym z Garbowa, należał do grona wybitnych dyplomatów za panowania Jagiełły.