Andrzej Łaskarz przyszedł na świat w Gosławicach w 1362 r. Studiował w Pradze, gdzie zgłębiał prawo kanoniczne, był doktorem dekretów (prawo świeckie, 1405 r.) Uniwersytetu Padewskiego. Jego promotorem został Francesco Zabarella, średniowieczny prawnik, wybitny umysł, którego biskup pozyskał wiele lat później do reprezentowania spraw Korony Królestwa Polskiego w sporach z Zakonem Krzyżackim przed wysłannikiem papieskim Antonim Zeno. Był duchownym sprawującym prepozyturę i liczne kanonie, który niemal 20 lat spędził w podróżach po Europie (razem z wujem, biskupem Piotrem Wyszem z Radoliny, dotarli także do Jerozolimy). Był również delegatem na sobory powszechne i dyplomatą w sporach z Krzyżakami, które trwały 8 lat. Taki wykład na temat europejskich (i nie tylko) peregrynacji i kręgu zaufanych współpracowników biskupa Andrzeja Łaskarza wygłosił 2 listopada badacz dziejów Jerzy Łojko. Spotkanie odbyło się w Domu Zemełki.
Ziemskie godności duchownego z Gosławic
Andrzej Łaskarz dostąpił wielu ziemskich godności. Był człowiekiem wszechstronnie wykształconym. Nominacje na wysokie urzędy przyszły do niego bardzo szybko. Był dworzaninem, kurialistą i notariuszem papieskim, kanonikiem w Pradze, Płocku, Wrocławiu, Krakowie, Poznaniu, Gnieźnie i prepozytem kapituły katedralnej we Włocławku. Jego życie toczyło się w podróżach, na posłudze, na misjach, uczestniczył również w podpisaniu układu horodelskiego, którym król Władysław Jagiełło i książę Litwy Witold potwierdzili trwały związek Korony Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litwy. Pełnił rolę kanclerza króla Jadwigi Andegaweńskiej, a po jej śmierci stał się zaufanym doradcą wdowca po niej, Władysława Jagiełły, który po jej śmierci został władcą. Działalność Łaskarza i krąg światłych ludzi, którymi się otaczał, stały się fundamentem, na którym opiera się współczesne prawo międzynarodowe. Tworząc doktryny w czasie procesów Polski z Zakonem Krzyżackim wyprzedził epokę, w której żył o kilkaset lat. Są one integralną częścią tego prawa współcześnie.
Biskupem poznańskim Łaskarz został w 1414 r. Dzięki temu zyskał uposażenie w licznych dobrach. Kumulacja dochodów sprawiła, że mógł podjąć inwestycje w rodzinnych Gosławicach, gdzie był wzniesiony drewniany kościół i gródek stożkowy. Była to jednak rezydencja położona z dala od wsi. Andrzej Łaskarz zmienił tę koncepcję, zbliżając ją do europejskiej cywilizacji. Wybudował murowany zamek, obok ufundowanego przez siebie murowanego kościoła, zaprojektowanego na planie oktagonu (jest on dziś jedną z około 10 pereł architektury sakralnej w Europie). Jego architektura była zbliżona do planu Bazyliki Grobu Chrystusa w Jerozolimie.
– To nie wzięło się znikąd. Andrzej Biskup odbył podróż do Ziemi Świętej w 1409 r. w towarzystwie swojego wuja, biskupa Piotra Wysza z Radoliny koło Goliny. Takich kościołów jest obecnie w Europie kilka, właściwie można je policzyć na palcach jednej ręki. W tej architekturze mieści się coś więcej: są w niej ukryte symbole drogi ziemskiej i duchowej Chrystusa