„To, co znika, zostaje”. 10 lat Zespołu Tańca CODA

Widowisko taneczne w wykonaniu tancerzy Zespołu Tańca CODA. Na scenie zaprezentują się dzieci, młodzież, dorośli oraz absolwenci zespołu. Motywem przewodnim będą fazy Księżyca, jako metafora przemijania, rozwoju i wzrastania… tracenia i zyskiwania… Choreografie taneczne wzbogacone zostaną dźwiękami wyjątkowego instrumentu (handpan), na którym wybrzmi muzyka skomponowana specjalnie na to wydarzenie.

Reżyseria: Klaudia Cembrowicz, Marta Merdzińska

Choreografia: Klaudia Cembrowicz, Marta Merdzińska, Tancerze Zespołu Tańca CODA

Muzyka (handpan): Bartosz Robakowski

Scenografia: Henryk Jeziorski, Aneta Podlasińska

Grafika: Maja Sypniewska-Walczak

Produkcja: Konińskie Centrum Kultury

Co skrywa noc

Zastanawialiście się kiedyś, co skrywa w sobie noc? Kiedy nadchodzi mrok, świat nie zasypia… on dopiero zaczyna szeptać. W ciemności budzą się historię, których nie widać za dnia. Noc nie jest pustką, jest przestrzenią przemiany. Tym momentem, kiedy to co znika za dnia, może powrócić w innej formie. To właśnie wtedy rodzą się marzenia, a rzeczy zapomniane odnajdują swoje nowe znaczenie.

Ruch, który odsłania

W tej historii każdy ruch, odkrywa fragment tajemnicy. Każde światło prowadzi głębiej w nieznane. A to, co wydaje się znikać… zostaje z nami na zawsze.

W rytmie dźwięków handpanu scena pulsuje niczym nocne niebo, a tancerze – jak fazy księżyca – nieustannie się zmieniają. Każda utrata skrywa w sobie zalążek czegoś nowego… jak księżyc, który choć znika, nigdy nie odchodzi naprawdę.

Ciało mówi więcej

Widowisko oparte jest na subtelnej interpretacji tekstu, którego słowa stają się impulsem dla ruchu. Każda faza Księżyca odsłania inne stany duszy, raz pełen napięcia i oczekiwania, innym razem spokojny, niemal medytacyjny. „To, co znika, zostaje” to opowieść bez dosłowności, gdzie ciało mówi więcej niż słowa.

Przechodzę przez siebie, warstwa po warstwie,
jak księżyc, co traci światło, by za chwilę znów je znaleźć.

Każdy dzień odkłada pył na skórze,
a ja uczę się zdmuchiwać go bez żalu.

Zmiana przychodzi cicho,
najpierw w kąciku myśli,
później w drżeniu głosu,
aż w końcu staje się krokiem,
którego nie sposób cofnąć.

To, co minęło, nie jest utratą
jest śladem, który prowadzi dalej.
Jest gałęzią, która opadła,
by drzewo mogło nieść nowe liście.

Rozwój nie jest linią,
jest spiralą
powracam do tego, co znałam,
lecz już nie jestem tą samą,
która tam kiedyś stała.

I w tym ruchu, w tym nieustannym „jeszcze”,

odnajduję sens przemijania.

Każda faza, nawet ta najmroczniejsza,

niesie w sobie obietnicę światła, które dopiero ma nadejść.